Peti, o novo integrante da familia

Ola xente!

Como vai ese final de mes? Eu ando agobiada preparando exames e oposicións. En fin, que non dou feito e estudo todos os días mais non avanzo nos apuntamentos. Será unha paranoia miña, pero teño a sensación de estar atascada nos primeiros temas...

Póñovos a foto aquí dun canciño que dende hai uns días entrou no meu corazón para non saír nunca. É o novo integrante da familia e chámase Peti. Adoptouno meu irmán haberá como un mes nunha clínica veterinaria que recolle cans abandonados. Calculan que ten un ano e debéronlle pegar bastante os seus antigos donos porque anda con medo e asústase cos movementos bruscos ou cos ruidos. Pobechiñoooooo... Canta mala xente anda por aí solta. Pero agora xa está nun bo fogar onde o imos coidar e querer moito. Máis ben a miña familia, porque eu só o verei as fins de semana cando estea en Galiza.

É o can máis tranquilo e bo que vin nunca. Non ladra, non molesta e en xeral obedece, sobre todo ao meu irmán, claro. Só mexa e caga no campo e non se pon coma un tolo cando pasa outro can. É unha marabilla. Dígovos que é educadísimo e creo que por iso pode convivir coa miña nai, que agora xa o acaricia incluso por pracer (o nunca visto!).

E cambiando de tema... hoxe estiven con Carliñoooooos!!! O noso enviado especial en Milán. Non o vira dende que marchara para alá, así que me fixo moitísima ilusión!!! Foi un dos primeiros en visitar este blog e escribiu algunha experiencia dende Italia. Aínda que só ven por uns días e estamos liadísimos tod@s coas historias da facul, espero que quedemos coma hoxe e botemos unhas risas. No xantar: Raquel, Lu, Carlos e máis eu. Logo chegaron Erika e Jose. Como nos vellos tempos! (vaaaale, o ano pasado, pero é que o tempo pasa tan rápido... jejeje). Foi xenial. E hoxe ata conseguimos falar con Pepelu sen facer o idiota (unha longa historia...).

Máis cousas: O sábado chegou o meu querido mozo cos seus alumnos/as alemáns a Santiago. Pasearon cun bo guía turístico (Rober) e disfrutaron da gastronomía galega. Pola noite concerto de Adriana Calcanhoto. Realmente marabilloso. Despois bailoteo e os que conseguimos chegar espertos ás 3 da mañá fomos á radio galega, ao programa de Mariajo, "Quedamos na galega", que polo visto é o programa de radio máis escoitado nesta terra. Vese que a xente en Galiza non durme, jeje. Alí falaron Aitor, unha alumna madrileña e un alemán. Tiñades que escoitar que ben falaban en galego. O alemán tamén falou en catalán, occitano, francés e retrorromanche, vamos, o típico, jejeje. E eu con Rober, na cabina co técnico de son, morrendo coa risa. Despois durmimos tres horiñas na casa de Mariajo e logo marchamos cada un para a nosa cidade.

O domingo eleccións. Votei co meu irmán e con Peti. Bueno, a él non o deixaron, jeje. E logo fomos de paseo. Por sorte o PSdG perdeu a maioría absoluta. Aínda que o PP gañou votos. Sempre unha de cal e unha de area... Unha vergonza porque non había un partido decente ao que votar. (En Vigo librástesvos da Porro, non si???)

Ben, pois nada. Non teño moito máis que contar. Seguirei estudando e poreivos fotos que teña no meu arquivo pq agora mesmo estou sen cámara, que ma ten o churri.

Biquiños para todas/os!!! E xa sabedes, se me queredes ver... estou na biblioteca da facul de socioloxía (agora tamén nosa) todo o día... q triste... jejeje

A coidarse! Saúde e amor para cada unha/un de vós!

Aber Natürlich! Grecia é moooooi bonitaaaaaa

Ola amiguiñ@s!
Xa sei que hai moito que non actualizo, é unha vergonza! Pero este mes foi un "no parar" de cousas, novidades, clases, traballos... Xa nin lembro que foi o último que vos contei... Pero para compensar a vosa espera póñovos aquí unha foto idílica de Grecia, tomada por Ariadna nunha das fermosas praias ás que fomos. Ía algo de frío cando chegamos abaixo, pero xa sabedes que teño un mozo do norte, de sangue quente, que nunca sinte frío, e que porsuposto se bañou nestas augas turquesas e cruzou ata a illa (que parece que é pouca distancia pero hai que nadar contracorrente e camiñar bastante). Pero bueno, despois do baño no Lago Ness isto non foi nada, jeje!
Grecia ten unhas paisaxes impresionantes. Recoméndovos a todos que vaiades e que merquedes a Lonely Planet antes de ir, para visitar todos estes paraísos perdidos, aos que se chega sempre despois de moito andar e de meternos por unhas pistas peores cás do Courel! (que xa é dicir...).
Ben, novidades por aquí: pois estou a facer un curso de alemán intensivo, nivel B1. Xa rematei outro hai pouco, saquei un sobresaliente no exame final e teño un diplomiña que o certifica, ja! O alemán évos moi complicado, pero con esfrozo e paciencia... sego sen falalo ben! Que kk! En fin, a ver se a finais de ano...
Que máis? Estou traballando algúns días tamén de babysitter. Coido a unha nena preciosa e ao seu irmán. Son os rapaces máis educados que vin nunca e ademais aprendo alemán con eles. Vamos, que case tiña que pagar eu por ir, jeje!
No coro da facultade ben. O outro día houbo a noite da cultura de Tübingen (Kulturnacht) e cantamos nunha barca no río. Foi moi divertido, aínda que moi improvisado, para ser Alemaña. Subímonos nunha barca que non era nosa, montamos o espectáculo e marchamos.
Estou tamén nun grupo de teatro. Encántame e dame moita pena non poder quedar aquí este mes porque me ían dar o papel dunha das protagonistas da obra (“Historia de una escalera”) e sería xenial. Ademais actuaría con Gisela, que é un encanto de rapaza e tiña moitas ganas pero... que se lle vai facer. Agora teñen que buscar sustituta porque como vou ir as opos... Ah! Que non volo dixen? Pois vou. Unha longa historia. Pero vou. Miña nai, pobre, tivo que encher todos aqueles papeis soíña. En fin, iso creo que é o que máis me motiva para ir, jeje!
O venres pasado tiven unha boda. Casou unha amiga miña Venezolana, que sae nunha foto neste blog. Chámase Marian e casou co seu mozo alemán. Pasámolo en grande e fixemos un pequeno grupo latino que foi o máis divertido da festa, claro está. Xa vos contarei outro día como son as bodas alemás, que dende logo non se semellan moito as galegas.
Estiveron por aquí de visita a mami de Aitor (Viri para os amigos), Jose, Hadri e Adriana. Creo que lles gustou e a nós encantounos telos aquí. Foi breve pero intenso. Xa porei algunha foto tamén. O único que entristeceu eses días foi que faltou o abuelo. Pero bueno, outra vez será. A vida ás veces dá unhas voltas inexplicables e os traballadores dos aeroportos están deshumanizados de todo!
E por aquí pouco máis. O día 22 estou na Coru e a partir de aí teño tanto que facer que é mellor que comecedes a reservar cita como nos médicos, jeje. Irei ao concerto de Adriana Calcanhoto o sábado en Santiago e despois estudarei e estudarei ata que volva a Alemaña. Teño ganas de vervos a tod@s pero creo que me vai faltar tempo para facer tantas cousas. Haberá que organizarse. A ver se se me pega algo deste apís, concho!
Moitos biquiños e coidádevos! Até a próxima!