Pois si, 25 voltas van xa. Cada unha foi unha aventura distinta. Por sorte cheguei ao mundo froito do amor e do pracer de dúas persoas e cheguei sen producir dor, sen causar traumas nin angustias, nin máis sentimento que alegría e satisfacción. Contraccións indoloras, epidural... en fin, fun coma un soño feito realidade, jejeje.
Grazas a todas e a todos por acompañarme nesta viaxe que comeza cada ano. Grazas aos que vos lembrastes de min o día 20 cunha mensaxe ou cunha chamada, pero grazas sobre todo ás persoas que vos lembrades de min os outros días do ano, os importantes, os días que vos preciso, os días que me precisades, os días que quero compartir algo, os días que marcan a diferencia e que case nunca coinciden co aniversario. Eses días son os que contan, así que non vos sintades mal se non mandastes un sms. Non levo unha lista, jejeje. E de feito moitas/os de vós, que sodes persoas imprescindibles na miña vida, non me felicitastes ou fixéstelo un día despois e non me importa en absoluto porque, como digo, estades os días que contan de verdade e iso vale máis que mil sms de aniversario.
Hai un tempo Rober mandou por mail unha canción preciosa e lembreime dela estes días. É unha canción que me pon a pel de pita e Rober é o home máis detallista da historia, así que, como regalo para el e para as outras lectoras e lectores deste Blog, aí vai unha versión dun rapaciño que se gravou coa webcam e que me gusta igual ou máis que a orixinal. É o marabilloso de internet e de Youtube, que a xente comparte o seu talento co mundo...
Moitos biquiños e felices festas!!
Mariana
17.12.08
Por fin
Ola, amiguiñas/os!
Despois dun tempo sen actualizar o blog, volvo para dicir que o 2009 será outro ano sen ColaCao porque...
XA SON LICENCIADAAAAAA!!!!!
Rematei. Por fin. Parecía tan lonxe este día... Parecía tan inalcanzable, sobre todo ultimamente. Este último mes foi moi duro e de feito aínda non me creo que xa rematase. Aínda esperto ás 7 da mañá cunha sensación de angustia, e penso que teño que traballar, pero despois dígome a min mesma que xa rematou todo e volvo durmir pracidamente.
O final non foi o que agardabamos, pero foi, que é o que importa. Sentinme como Truman, nesa escena final:
Pois os que moven os fíos puxeron enormes ondas e unha terrible treboada para que nos botásemos atrás. Pero non o conseguiron. Remamos, contra vento e marea, caimos e volvemos erguernos, e chegamos ata a parede que separa a ficción da realidade, a hipocrisía da liberdade e subimos as escaleiras e atravesamos a porta. Como Truman. Que sensación... que liberación! E ao mesmo tempo que indignación, ao saber que levamos tanto tempo enganadas, manipuladas. Ata o último momento quixeron mexar por nós. Pero non saben que a peor parte vanna levar eles porque quedan, como na película, sen show, sen programa. Unha pena. Un espectáculo patético.
En fin, este luns comecei unha nova vida. Saín pola porta e sorrín con hipocrisía por última vez diante deles, como Truman. O martes 16 espertei dun mal soño e agora comeza unha etapa gloriosa e ansiada. Podo presentilo. En xaneiro volverei a Tübingen, xunto á persoa que máis quero no mundo e que me fai feliz. E comezará outro marabilloso ano sen ColaCao pero con moito Spätzle, moita Apfelstrudel e moitísimos Butterbretzel!!
Estades todas/os convidadas/os á nosa casiña en Tü! Agardámosvos!
Déixovos cunha preciosa canción de Nadal:
Un bico enooooorme!! Bo Nadal para todas/os!!
Mariana
Despois dun tempo sen actualizar o blog, volvo para dicir que o 2009 será outro ano sen ColaCao porque...
XA SON LICENCIADAAAAAA!!!!!
Rematei. Por fin. Parecía tan lonxe este día... Parecía tan inalcanzable, sobre todo ultimamente. Este último mes foi moi duro e de feito aínda non me creo que xa rematase. Aínda esperto ás 7 da mañá cunha sensación de angustia, e penso que teño que traballar, pero despois dígome a min mesma que xa rematou todo e volvo durmir pracidamente.
O final non foi o que agardabamos, pero foi, que é o que importa. Sentinme como Truman, nesa escena final:
Pois os que moven os fíos puxeron enormes ondas e unha terrible treboada para que nos botásemos atrás. Pero non o conseguiron. Remamos, contra vento e marea, caimos e volvemos erguernos, e chegamos ata a parede que separa a ficción da realidade, a hipocrisía da liberdade e subimos as escaleiras e atravesamos a porta. Como Truman. Que sensación... que liberación! E ao mesmo tempo que indignación, ao saber que levamos tanto tempo enganadas, manipuladas. Ata o último momento quixeron mexar por nós. Pero non saben que a peor parte vanna levar eles porque quedan, como na película, sen show, sen programa. Unha pena. Un espectáculo patético.
En fin, este luns comecei unha nova vida. Saín pola porta e sorrín con hipocrisía por última vez diante deles, como Truman. O martes 16 espertei dun mal soño e agora comeza unha etapa gloriosa e ansiada. Podo presentilo. En xaneiro volverei a Tübingen, xunto á persoa que máis quero no mundo e que me fai feliz. E comezará outro marabilloso ano sen ColaCao pero con moito Spätzle, moita Apfelstrudel e moitísimos Butterbretzel!!
Estades todas/os convidadas/os á nosa casiña en Tü! Agardámosvos!
Déixovos cunha preciosa canción de Nadal:
Un bico enooooorme!! Bo Nadal para todas/os!!
Mariana
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
