O que son e o que parezo

Levo días dándolle voltas a unha idea: que imaxe transmitimos aos demais? Que percibe a xente de nós? Alguén pode chegar a coñecernos de verdade?

O comentario de Olivia Newton Jonh no anterior post, sobre que nunca chegamos a coñecer a unha persoa de todo, fíxome reflexionar sobre a imaxe que damos/dou. Creo que se dúas persoas que me coñecen de lugares distintos falasen entre elas non coincidirían na miña descrición. Se cadra non saberían nin que falan da mesma persoa. Non sei se é un problema ou non, pero as persoas perciben de min cousas moi diferentes.

Estes días coñecín xente nova. Coñeceranme mellor que as miñas “amigas de toda a vida”? Saberán cousas de min que os/as que me queren non saben polo simple feito de ter outra perspectiva?

É curioso pero ás veces síntome unha estraña entre coñecidos. De súpeto alguén di que algo é “do meu estilo” ou que algo “me pega” e eu quedo sorprendida porque descubro que resulta que hai cousas que van comigo e outras non. Por que? Non o sei.

O ser humano tende a clasificar, a etiquetar ás cousas e ás persoas para poder “xestionar” mellor o seu mundo, para poder entendelo. Isto é una realidade. Non podemos vivir no relativismo absoluto. Pero ás veces esas etiquetas restrinxen o coñecemento da realidade, limitan a visión do mundo. Eses “post-it” que imos poñendo xunto á imaxe das persoas na nosa base de datos do cerebro, fan que as nosas relacións estean baseadas en estereotipos que a maioría das veces resultan falsos ou, cando menos, incompletos.

Algo que si que sei que me gusta facer é romper esquemas. Encántame ver a cara de sorpresa que se lles queda ás persoas que descobren algo de min que descoñecían e que non encaixa coa etiquetaxe que me asignaron. E é aínda mellor cando a persoa á que sorprendes é alguén que pensa que te coñece ben, aínda que só sexa polos anos que levades sendo amigos/as.

Lembro un cursiño no que un rapaz tarareaba unha canción polo baixo e eu, que estaba ao seu carón, continuei a canción. Era dun grupo de hip hop bastante coñecido. Non sei porque lle sorprendeu tanto. Flipou. Supoño que non sabía que, aínda que levo o tiro do pantalón no lugar estándar e non movo os meus brazos coma se tivese nacido no Bronx, escoito ese estilo de música dende hai moitísimos anos. Seguramente coñece ese grupo dende hai máis anos que el, por culpa do meu irmán. Pero polo visto iso no encaixaba no meu perfil.

Eu tamén etiqueto á xente. Pero nunca pecho o arquivo. Creo que nunca lle dixen a ninguén “en serio que che gusta isto? Pois non o imaxinaba” ou “isto non che pega nada”. É un problema á hora de mercar os agasallos de aniversario, porque nunca sei o que se supón que lle vai gustar a alguén ou cal é o seu estilo.

Un consello: botade ao lixo todos os “post-it” sobre min porque se ides seguir engadindo non vos vai chegar o espazo no cerebro, jejejeje. Non son unha friki. Simplemente teño un perfil moi amplo. Toda a roupa que ves nas tendas, TODA, é do meu estilo. Jejeje. E o Rockabilly é un tipo de música que me rechifla, xunto co pachangueo, a música coral, o hip-hop, o R&B, os cantautores e a copla. Houbo alguén que me dixo unha vez que parecía unha gramola. Jejeje. Pode ser…

Déixovos con outra canción que me gusta. Coñecín este cantante, que ten unhas letras divertidísimas, grazas á xenerosidade desinteresada de Moi. Que marabilla de xente!





Biquiños a centooooos!!

Mariana