Sonche ben rara

Hallo leute!
Farei unha breve introdución das novidades destes días:
Hoxe fun ao dentista e ao volver da viaxe a Grecia teño que operarme para quitar as catro moas de xuízo. Mein Gott! (meu Deus!). Non quero nin pensalo. Ao mellor non volvo nunca de Grecia, pq co medo que me dan os médicos...
Comecei a colaborar en Campus TV, que é unha canle de tv da universidade que comezará a emitir por internet e por unha canle das de pago o 2 de Abril. Xa vos darei o enderezo. O primeiro día encargáronme que fixese a reportaxe e as entrevistas as directoras/es de cine e actrices/actores que veñan para o festival de Cine Latino en Abril. Que pasada, eh? Vou facer tele! E seguramente me meta nalgún curso dos que comezan no semestre de verán para aprender a empregar as cámaras, etc. En fin, aínda haberá xente que se pregunte que fago aquí...
Agora póñovos un texto que entreguei como presentación nunha materia nova que estou a facer na Coru. Vai en parte dedicado a Isaac, polo tema do feminismo (que se eu che contase as barbaridades que escoitei nos debates de clase en maxisterio... e pensar que esa xente van ser profesoras/es algún día. Dan ganas de chorar) e tamén dedicado a todas as raras e raros que andades polo mundo e sodes felices así como sodes. Quérovos!

<< O que máis me gusta da xente son as súas rarezas. Se cadra porque son rara, ou iso me gusta crer. Son rara dende que teño uso de razón. Ao mellor pensades que esaxero. Pode ser. Porque son rara pero tamén moi esaxerada. O que podo facer é pór uns exemplos para que vos fagades unha idea.

Non me gusta fumar, nin beber, nin as drogas, nin o fútbol, nin a velocidade, nin os coches deportivos, nin as cousas caras, nin a gomina, nin a nata, nin a crema pasteleira, nin o café de cafetería, nin os deportes de risco, nin os zapatos de punta.

Porén, gústame viaxar. Gústame moito. Podo soportar o peso da miña mochila por unhas escuras fragas en Croacia e mais a inquedanza de saber onde durmirei se teño como recompensa unha fermosa paisaxe na compaña dos meus amigos. Tamén me gusta falar con descoñecidos nos transportes públicos e intercambiarmos os teléfonos. Adoro mesturar as cousas doces coas salgadas e polas mañás, ben cedo, podería papar un prato de lentellas, porque é a hora do día na que máis fame teño.

Non son especialmente boa en ningunha actividade nin en ningún deporte, pero podo durmir case en calquera situación, e mesmo cheguei a facelo sen deixar de camiñar por todo o paseo marítimo de Santander unha vez (con soños incluídos).

Non teño grupo de música favorito nin ganas de coñecer a ningún famoso, pero tiven un móbil que saltou ao váter dende o meu peto, un tritón como mascota e amigos e amigas de máis de trinta anos cando eu era só unha adolescente.

Son muller. E para min isto non supón ningunha diferenza –máis alá das físicas–con respecto a un home. Pero socialmente, grazas a que tiven a sorte de recibir unha educación non sexista, resulta que non son moi “feminina” (segundo o pensamento popular). Non son observadora, nin detallista, nin delicada (só de saúde), non son rancorosa, non sei cociñar, non levo tacóns, non me maquillo, non me importa variar de peso, non me peiteo a maior parte dos días e non teño vergonza para facer o oficio do pallaso. Tampouco me identifico coas características que aparecen a seguir das frases “as mulleres son…” ou “as mulleres sempre…”, nin tampouco coas supostas preocupacións que debería ter, segundo din as “revistas femininas”.

Son arxentina, de nacemento e de corazón, pero falo galego. A maioría da xente que quero vive en Galiza, pero eu vivo en Alemaña.

Adoro as singularidades nas persoas: un xeito de moverse, unha palabra que alguén repite moito, a maneira de pronunciar un fonema, un xesto, unha manía, unha prenda, un lunar, unha gargallada… calquera particularidade que para min fai diferente a esa persoa. Esas anomalías son as que fan que cada día teña algo de insólito e pague a pena vivir.

Gústame saír da normalidade pero son moi feliz coa monotonía. Atráeme o insólito pero tamén gozo co predicible. Creo que a miña maior peculiaridade é que son feliz con facilidade e que teño unha capacidade infinita de amar. Se cadra son dúas cousas moi normais –pode que non–, pero para min son o meu “lunar”, as que me fan especial. >>