Respondendo e máis parvadas...

Ola guapas! (bueno, e algún guapo, que tamén haberá...) jeje
Antes de nada, grazas a todas por escribirme. Faime moita ilusión atopar comentarios novos cada vez que me conecto. Non é necesario que fadagades o de "identifícome: maripuri". Chega con que o final poñades o voso nome ou, se tedes máis tempo, creades un usuario en blogger.com e xa poderedes identificarvos en todos os blogs!
Respondendo á xente brevemente:
Viri: que alegría ver dous comentarios teus. Bótote de menos. Aínda hai prazas na nosa pensión para a ponte. Oxalá veñades. Trae ao abuelo!!! E a Hadri!! E non te preocupes, que Aitor e eu coidamos moi moi ben o un do outro.
Montsiña: grazas tamén por escribir. Neste blog aceptamos filóloga como animal de compañ..., ups! perdón, como amiga, jeje. Que remedio! Sodes unha plaga! Incluso en Alemaña! Isto está cheo! En fin, sinto non ter estado cando viñestes de visita. Unha mágoa! Tería disfrutado moito indo por aí de viaxe con vós. Aitor non para de contar anécdotas dos días que pasastes aquí. As miñas amigas preguntaban: "pero cantos días estiveron Montse e Juanjo???", jejeje!!
Marquiños: alégrome de que che gustase o libro. É moi empregado nese tipo de actividades. Os CD's dese home son estupendos, entre a voz, o acento e as historias que conta... dá para reflexionar e relaxarse ao mesmo tempo, non si? PD: Anima aos compis a participar no blog!
Lore: aínda non entrei no teu. O outro día non me deixaba pq dicía que estaban en obras, reparando non sei que e non volvín ter tempo. En canto poida... Ei! Por que escribes tan estraño? No móbil vale, pero aquí non cobramos por caracteres! jeje. QT!
Raquel: as túas colaboracións como enviada especial en Portugal son esenciais! Grazas por escribir. Bótote de menos!
Mónica: grazas polo mail. Puf! Non tiven tempo de respostar, pero fareino. Sorte nas prácticas!

E ás demais... só dicirvos que me lembro moito de todas e que agardo a vosa visita. Aquí xa comeza a facer moito moito frío. Todo se prepara para a neve. Eu case teño ganas de que chegue... É tan bonita, tan bucólica a paisaxe... snif, snif...
Estes días ando algo cansa e algo depre. Cousas hormonais... así que non teño moito máis que contar ou, mellor dito, non teño moitas ganas de escribir. Así que ata o vindeiro post.
Bicos a centos, incluso para os cheirentos! (a rima da semana patrocínaa... Afri-Cola!)
Mariana