Ola xentiña!
Que tal vos vai a vida? Eu por aquí, en Deutschland, adaptándome. Aínda estou aterrizando, porque aos 2 días de chegar xa tiña aquí a Gemminis e a Muri de visita, así que dediquei a primeira semana en Alemaña a pasear por todo o sur deste bonito país, de arriba a abaixo, ata non poder case mover unha perna! jeje. Pasámolo en grande e teño mil anécdotas para contarvos, pero será noutros post porque o 1° non quero que sexa tan longo.
Estes días dende que marcharon as amiguiñas, como di Olalla foron "muy sin más". Estiven arranxando cousas típicas de cando un se instala nun sitio, papeis, cousas da casa, do banco, da universidade... en fin, burocracia. Agora xa está case todo no seu sitio e comezo a vivir en Tübingen. Estou coñecendo a xente moi interesante e máis que coñecerei, porque a semana que vén comezo un curso intensivo de alemán onde coñecerei xente de todas as etnias imaxinables e aprenderei o básico para comunicarme neste idioma tan chungo, que non hai quen o fale! jeje.Bótovos moito de menos a todas e a todos. Pero xa queda pouco para o Nadal así que en nada tédesme aí outra vez dando a vara...
Un bico moooooooooi grande para os que me botades de menos!! E un bico moderado para os que só vos lembrades de cando en vez de min!
Mariana
10 comentarios:
Ben Mariana! Parece que vou ser o primeiro en colgar un comentario no teu blog. Que orgullo!! E iso que non me podo sentir moi aludido polo de "Benvidas". Espero non estar invadindo un foro exclusivo para o xénero feminino. En fin, que se son víctima da ira feminista das túas amigas será culpa túa por facerme saber a dirección.
Quero dicirche que me parece unha fantástica idea para que compartas as túas vivencias con nós e, sobre todo, para saber que segues viva,jeje. De todos xeitos gustaríame que se convertese tamén nun lugar de debate e de encontro para a xente de clase. Que che parece? Eu intentarei fomentar a participación.
Polo de agora ningunha novidade con respecto a Dereito (en resposta ao que me preguntaches no mail). Mantereite informada.
Disfruta das lindezas do alemán e das variedades "salchichís",jeje. Un bico.
Que alegría! Xa teño un post comentado! yujuuu! E por suposto, o primeiro tiña que ser o meu benquerido delegado.
Marquiños, acostúmbrate a oirme falar en feminino porque sempre que poida e me lembre, fareino. Supoño que para contrarrestar o feito de que sempre se fale en masculino para dirixirse á xente e as mulleres teñamos que darnos por aludidas sen máis. E tamén porque estou lendo un libro de Teresa Moure e estou sensibilizada co tema, jeje.
Encantaríame que isto se convertise nun lugar de encontro e de debate para a xente de clase. Espero que "rajedes" de cada un dos profes e das profes e que me contedes todas as "movidas" que pasan por alá. Ti fomenta, fomenta!
Bicos mil! E grazas por ser o prime. O orgullo é meu, claro está.
Agora tócalhe falar a outra exiliada! Iso si! o meu exilio é mais levadeiro. As semelhanzas son tantas que o único que cambia é que vivo soa e non vou á cafeteria de Nática metida nun triste sótano. (Aquí como nun garaxe!)
Bem. Como vai todo? Tudo bem contigo? Acho que sim!
Non vou a escribir en portugués, non tenhades medo demais lectores deste blog falto de alcohol! Ainda que xa estou bastante habituada a el, até chegar ao punto de escribir inconscientemente o pretérito imperfecto dos verbos con "v".
Que ben voltar a saber de ti, e os meus parabens pola idea do blog. Asi todos podemos compartir ideas e diversión.
Podes ter por seguro que tratarei de olhar de vez en cando o blog. Agora tenho internet na minha habitación e estou continuamente ligada á net. (Esta merda do Internet!!)
Xa vexo que te adapatas ben á nova vida e que estas case, case instalada. Pois a minha adaptación no Porto tamén chegou ao seu fin. Gosto desta cidade porque vas pola rúa e nunca sabes que é o que pode acontecer ou con quen/qué te podes encontrar. É unha cidade chea de paradoxas!
O outro dia pensei que estaba nun pesadelo ou algo asi! Vin pola minha facultade a Videla. Que desgraciadinhos os pobres alumnos que tivesen que soportar as suas aulas maravilhosamente divertidas.
E tamén me dixo Nozi que en dezembro virá por aquí Rocio a partilhar con os colegas portugueses a súa sabiduria.
Suponho que as aulas que faga seran en inglés. Que dubido bastante que se rebaixe a falar galego. ("Esa lengua de pueblerinos!!)
Como ves, eu tampouco cambio.
Xa che contarei tamén cousinhas que a esta erasmus tranquila vive no país vecinho.
Muitos beijinhos!!!
Ola Mrianita!!!!
Q alegría saber dTi!
Malegro deq todo tvaya bien, q estés animada y q el hecho dAbrir el Album tDe fuerzas pa Seguir. Es todo un orgullo saber q ha resultado algo tan útil y bonito paTi. Lo hicimos d1000 amores, xq tLo Mereces!
Mola q tngas Blog, asi sabré q s dTu vida. Si kieres saber dla Mia, entra en mi fotolog:
www.fotolog.com/loretana
Com mola sto dLas HighTecnologies, hacer qLas distancias parezcan más cortas!
Un Beso Mu Mu Grande!
Kien va a pedir aora 1cola cao a las 8dla tard? Snif, snif!
Kérote!
Lore
Q tal Mariana? Aquí ya conocí a dos marianas, una griega colega de una de la escuela que vino de visita para ir de compras y otra argentina q me quita el hipo pero es la novia de un compañero. Pero en españa solo te conozco a ti!
Pues yo como q paso de escribir en italiano pq me apesta un poquito, no mi piace tanto como a Raquel el portujés, jeje, aunque a veces suelto alguna palabra que se mescapa.
Aqui tengo clases a mazo y proyectos y una presion que flipas. Ademas vivo como a 7 km de la escuela, en las afueras y el metro tarda mucho y vamos como sardinas (mas de uno se lo debe pasar pipa). Estoy buscando un piso mejor pero esta la cosa dificil. Además son carísimos, más de 500 euros por una habitación!!! Y me quejaba yo en Coruña, con lo bien q vivia....
Por lo demás bien aunque me tarda volver, estuve a punto de regresar para el puente este pasado del dia de todos los santos pero al final pasé. Lo bueno es q puedo ir a pescar a doce minutos de mi casa andando, para pasar el rato pq solo hay unos peces asquerosos q no hay en galicia pq aqui estan muy colgados y en el alcampo venden muxes, múngeles desos chungos. Tb me fui a por setas a 60 km al norte a casa de un colega pero aqui aun las cogen más gente q alla y vienen hasta de suiza a cogerlas. Tengo q preparar un mail con fotos que es más ilustrativo pero nunca encuentro tiempo, soy un desastre.
Un saludo a todos.
Ci vediamo ragazzi!
Ola neni!!!
Jo, no sabes la ilusión que me ha hecho abrir el correo y encontrar tus mails, y eso que sé de buenas fuentes que andas buscando trabajo, pero sobre todo que estás feliz ahí. Al final, ni convenciendote te qdaste eh pendón? bueno, no pasa nada, a ver cuando tenga un finde libre o apañe turnos me voy pa Tuminga y me enseñas la zona y eso vale? aunq vete tú practicando el alemán pq lo q es yo no tengo ni flowers jeje. Bueno, tengo muchas cositas que contarte, pero mejor te mandó un mail y te explico con detalle. Cuidate, mejor dicho, cuidaros mucho.
Os quiero!!! Un bico enorme para los 2
como gosto da idea de que fales em femenino.
tes razón. hai que porlhe freno á linguaxe masculina e até machista que levamos tanto tempo utilizando .
Guapísima!!! Vexo que estás moi posta nisto das novas tecnoloxías... agora ata con blog propio, está moi ben, así ata eu vou praticar un pouquiño de vez en cando.
Que sigas disfrutando moito na tua nova cidade, que aprendas pronto o alemán, que te divirtas, e o máis importante: QUE CUIDES MOITO, MOITO, MOITO A AITOR, bueno, valeeeeee, que él tamén te cuide MOITO, MOITO,MOITO a ti.
Quérovos máis.
Biquiños. Virita.
Anda mujer, anda. dejate de blogs y estudia un poco y dejanos en paz
Ola Mariana, por fin dei coa túa dirección do blog este! Pois nada, non sei por onde andas, tampouco sei se é aquí onde debería escribir, pero bueno, é sábado a mediodía e xa se sabe... Bueno, non sei que máis contarche, ten que ser breve que teño que poñerme co estatuto (avisa a Aitor que nada de presións para que o modifiquen ata despois das miñas opos) Do resto nada novo, Serxio e eu seguimos igual, Mario xa é un aniño máis vello (aínda non o suficiente para levalo a beber birras como pretendía certo rapaz que che anda pola Alemaña) e eu agora volvinme opositora convencida, ou parasito social, depende como se mire. Bueno, dixen que ía ser breve e non o estou curmprindo, así que bueno, moitos bicos, cuidate moito e dálle moitos biquiños a Aitor da miña parte
Publicar un comentario